buy vpn kharid vpn kerio vpn mobile vpn
آشنایی با ترمینال لینوکس | رایانش ابری
Peak 10
۱۳۹۳/۰۹/۳۰
System-Administrator
مدیریت فایل در لینوکس
۱۳۹۳/۱۰/۰۵
نمایش همه

آشنایی با ترمینال لینوکس

System-Administrator

معرفی ترمینال لینوکس
در پست های قبلی کمی زود جلو رفتیم . یعنی پیش فرض من این بود که کسی که این پست ها را می خواند کمی از سیستم عامل لینوکس آگاهی دارد اما شاید خیلی از شما هنوز صفرید اما دوست دارید پشتیبانی سیستم یاد بگیرید برای همین توی چند پست یه پیش زمینه ای از لینوکس و کار با آن بگویم و دوباره برگردیم سر این بحث های کمی تخصصی تر .
نمیدونم تا حالا یک توزیع سیستم عامل لینوکس نصب کرده اید یا نه اما پیشنهاد میکنم به انتخاب خودتان یک توزیع (سرور یا خانگی اش فرق ندارد فقط میخواهم که با نصب این سیستم عامل آشنا شوید ) روی سیستم یا روی نرم افزارهای مجازی سازی نصب کنید . برای نصب این سیستم عامل ها هم می توانید منابع خوبی پیدا کنید .
ترمینال لینوکس در واقع خط فرمان اجرای دستورهااست (خصوصا برای نسخه های سرور انواع توزیع ها ). برای نصب هر نرم افزاری ، ایجاد پوشه ، حذف فایل و هر کاری که می خواهید روی سرور انجام دهید باید وارد ترمینال شوید . اگه نسخه خانگی یک توزیع رو نصب کرده باشید با جستجوی terminal می توانید این محیط را پیدا کنید اما در نسخه های سرور شما به صورت پیش فرض در ترمینال هستید .
این پست برمبنای اوبونتو سرور ۱۴٫۰۴ است اما برای همه توزیع های لینوکس صادق است .
شبیه ساز ترمینال
یک شبیه ساز ترمینال ، برنامه ای است که اجازه استفاده از ترمینال را دریک محیط گرافیکی به کاربر می دهد .چون اکثر افراد با سیستم عامل های شامل رابط گرافیکی کار می کنند (مانند ویندوزها ) به خاطر همین استفاده از شبیه ساز ترمینال برای کاربران سرور لینوکس لازم است . شبیه سازهای عمده ای که استفاده می شوند عبارت اند از :
PuTTY برای ویندوزها و Terminal ، KDE Konsole ، XTerm برای لینوکس .
هر شبیه ساز مجموعه ویژگی های خودش را دارد اما همه شون عالی و سریع اند .
Shell
در سیستم عامل های لینوکس ، shell یک رابط خط فرمانی است که دستورات کاربر و فایل های اسکریپت را تفسیر می کند و به سیستم عامل سرور می گوید که با انها چه کار کند . shell های مختلفی استفاده می شوند مانند Bourne shell ( sh) و C shell (csh) که هر کدام ویژگی ها ، پیچیدگی ها و قوانین خود را دارند .
این پست براساس Bourne-Again shell که به bash معروف است ، نوشته شده چرا که این شل ، شل پیش فرض توزیع های Ubuntu ، CentOS و RedHat است .

Command Prompt
زمانیکه شما به یک سرور لاگین می شوید در ابتدا پیغامی می بینید که معروفه به پیغام روز (Message Of The Day یا MOTD) که عمدتا شامل اطلاعاتی در مورد توزیع لینوکسی است که بر روی سرور نصب شده است . بعد از اینکه این پیغام نشان داده شد ، شما به shell میرسید که به آن محیط فرمان یا command prompt نیز می گویند ؛ جایی که شما می توانید دستورات مختلفی را به سرور بدهید .
اطلاعاتی که در خط فرمان نشان داده می شود توسط شما می تواند تغییر کند (پیش فرض شما این اطلاعات رو زمان نصب سیستم عامل وارد کرده اید ) مثلا در زیر یک مثال از خط فرمان اوبونتو رو می توانید ببینید :

sammy@webapp:~$

Sammy : نام کاربری کاربر فعلی است
Webapp : نام میزبان (hostname) سرور
~ : دایرکتوری (شاخه ) فعلی . در bash ، ~ یا تایلد یک کاراکتر خاص است که جایی که کاربر قرار دارد را تعیین می کند مثلا اینجا کاربر در مسیر /home/Sammy قرار دارد .
$ : نماد فرمان . در انتهای خط فرمان قرار می گیرد و بعد این ورودی صفحه کلید کاربر ظاهر می شود (کاربر می تواند دستوراتش را بنویسد )
مثلا اگر شما به عنوان root به سرور وصل شده باشید و در شاخه /var/log قرار داشته باشید :

root@webapp:/var/log#

نکته ای که اینجا قابل توجه است کاراکتر # است که در انتهای خط فرمان قرار دارد و این یعنی اینکه دستور توسط root داده می شود . در لینوکس کاربر root ، کاربر خاصی است که می تواند توابع ادمینی گسترده ای روی سیستم اجرا کند (هر دستوری روی سرور می تواند اجرا کند )
دستورات اجرایی
دستورات اجرایی می توانند در خط فرمان نوشته شوند یا در یک اسکریپت . دستوراتی مانند نصب پکیج ها ، پیکربندی سیستم و برنامه ها . به یک نمونه دستور در حال اجرا فرآیند گفته می شود . به صورت پیش فرض زمانی که یک فرآیند در حال اجرااست کاربر باید منتظر بماند تا فرآیند اجرا شود و خط فرمان دوباره به کاربر داده شود .
یک نکته دیگر اینکه در لینوکس هرچیزی case-sensitive است (یعنی کوچک و بزرگ نوشتن کاراکترها مهم است ) مثلا نام پوشه ها ، دستورات ، آرگومان ها و … پس اگر دستوری اجرا نشد اول دستور را از نظر نوشتاری چک کنید و بعد بروید سراغ حالت های دیگر
– دستورات بدون آرگومان
برای اجرای دستورات بدون آرگومان فقط کافی است دستور را در خط فرمان تایپ کنید و Enter بزنید . از جمله پرکاربردترین دستورات بدون آرگومان دستورات زیر است :
Cd : شمارا به مسیر home بر می گرداند .
Ls : لیستی از فایل هاو فولدرهای شاخه جاری را نشان می دهد .

– دستورات با آرگومان
بسیاری از دستورات آرگومان ها یا پارامترهایی می پذیرند که رفتار یک دستور را تعیین می کند . برای مثال ، روش معمولی که دستور cd انجام می دهد با زمانی که با آرگومان بکار می رود فرق دارد . استفاده از آرگومان /usr/bin جلوی این دستور کاربر را به مسیر جدید می برد و نه به شاخه پیش فرض

cd /usr/bin

– دستورات با آپشن ها
بسیاری از دستورات آپشن هایی رو می پذیرند که به فلگ یا سوئیچ معروف اند و رفتار دستور را تغییر می دهند .از آنجایی که آرگومان های خاصی هم وجود دارند ، برای اینکه بین آرگومان و آپشن تمایز قائل شویم قبل از آپشن ها از کاراکتر – استفاده می کنیم و بعد از اون کاراکترها یا به حروف بزرگ انگلیسی یا به صورت حروف کوچک قرار می گیرد .خیلی از آپشن ها هم با دوکاراکتر – شروع می شوند. مثلا:
Ls –l : لیست طولانی را نشان می دهد لیستی که شامل اطلاعات اضافه تری همانند محدودیت های دسترسی ، تملک ، سایز فایل ها و زمان است .
Ls –a : همه فایل های دایرکتوری را لیست می کند حتی فایل های مخفی شده .
Ls –la : لیست شامل هر دو ویژگی ای است که دربالا ذکر شد .

– با آپشن ها و آرگومان ها
آپشن ها و آرگومان ها می توانند در زمان اجرای دستورات با هم ترکیب شوند .
Ls –la /home : لیستی از جزئیات شاخه /home را نشان می دهد .

امیدوارم این پست ، آشنایی نسبی لازم را برای شما فراهم کرده باشد .

کریمی
کریمی
کارشناس سخت افزار | دانشگاه فردوسی مشهد محقق در زمینه رایانش ابری | زیرساخت به عنوان سرویس آشنایی با انواع پلت فرم های زیرساخت | openstack | Eucalyptus | OpenNebula تجربه کاری در زمینه شبکه : Linux | Debian | Ubuntu Cisco | CCNA | CCNP Microsoft | Server 2003

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *